Başıma gelen onca şeye rağmen umutsuz değilim. Hatta mutlu bile sayılırım.
Bugünkü hayat şiirimin susuzluğunu giderecek kelime yağmurlarını bekliyorum. Burukluğun nesrinde hüzün dokuyan heceler, mutluluğu tasvir etmek için yeniden birleşecekler. Gökyüzündeki tüm siyah katmanları delip geçen bir şimşek misali toprağa ulaşacağım o gün. Ellerimde taşıdığım kelimeden damlalar, şiirleri süsleyecek, çatlamış mısraları sulayarak.
Dikkatli bakınca görmek kolay, ay yine doluyor yavaş yavaş, yine geceye doğuyor. Ben mi kıracağım tabiatın zembereğini... Ben de doğacağım elbet, önce kendi geceme sonra tüm gecelere.
Zifiri karanlığı parçalayan gecelerin lambası gibi, doğacak güneşi muştulayacağım. Önce kendi geceme, sonra tüm gecelere.
Kaydol:
Kayıt Yorumları (Atom)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder