Beynimin içinde benimle birlikte yaşayan bir dünya misafir var; şu anki benimle. Hepsi benden ... Düşünürler, tartışırlar, savunurlar.
Bazen binlerce mevzu hep birden geçiyor aklımdan. Mesela ayrılacağım gün mutluluğum aşikar, peki geride kalanlarda bir iz bırakacakmıyım ? Buradaki budala girdabının dudaklarında tebessümleşmeme imkan varmı ? Peki mühim mi ? Ufacık bir fark oluşturabilirmiyim bu boş dimağlarda ? Herhangi bir etkim olur mu ? Cehalet ile savaş saçmalık burada sanırım.
Nutku tutulmuş burada aklın. Uçuruma doğru ilerleyen bir kafile. Parçalanmış ibret aynasından arkama bakmam faydasız. Bende kafiledeyim, ikna edemiyorum dönmeye. Her konuda ayrılıkçılar ama uçuruma doğru giden yolda vahdet içerisindeler. Bu toplulukta münzevi olmaya mecburum sanırım. Anlatmalıyım ama beceremiyorum. Sözlerim martavaldan öteye geçmiyor madrabazların zihninde.
Millet, milliyet nedir sorsam yalanların üzerine kurulmuş kavga iskelesindeki çıplak dansçılara. Dinlesem. Bir anlasam, bir anlatsam, bir duysalar, çabalasalar. Hasta bir hayvanın korkularını yansıtan kırık bir ayna gibi bizdeki milli şuur. Bizi bizden korumak için, bizi bize kırdırıyorlar. Kim bunlar ? Bizim biz dediklerimiz...
Burada çektiklerim değil de öğrendiklerim çok acı... anlatılmadan öğretilenler....
Kaydol:
Kayıt Yorumları (Atom)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder