Nöbet 83

Yalnız kaldığım her an, uğraşım olmadığı tüm vakitler, çıkacağım gün ve sonrasını hayal ederken yakalayıveriyorum zihnimi. Kış günü buza, kara inat onları delip büyüyen bir çiçek gibi umutları yeşeriyor insanın nöbet zamanlarında. Bağlı olduğu zincirlere, adaletten, hak anlayışından uzak mantaliteye rağmen bu derebeyliğinin zindanındaki karanlığa inat umut etmekten vazgeçmiyor insan. Umut etmek yaşanılır kılıyor mecrayı. Yaşar Kemalin dediği gibi "Hayat umutsuzluktan umut üretmekmiş."