Nöbet 124

İzinden döndü yine, insan suretini üstlerine geçirmiş, mendebur zebaniler. Çektirdikleri ızdırabı, hissettiklerinde mutlu oluyorlar. Verdikleri keder onların orgazmı...

O yüzden artık, gülüyorum hepsine. Nasılsa yüzümün dilinden anlamazlar, çizgileri hudut, mimikleri tik sanarlar ya... Ağzımı açmama gerek yok, bunlar için israf edecek sözüm yok. Hasbihal imkansız. Belki bu insanları değiştiririm sanmıştım oysa; konuşabilirim... Ama mefhumlarda yanılmışım yine. İnsan? Konuşmak? İnsanı bulmak zor burada. İnsan mukaddes olandır. İnsan hırlaşmaz, konuşur...