Nöbet 37

Bir yaz gecesi, serin hava, rüzgar yumuşak... Hani eğer olsaydı saçlarımı okşardı. Tamda herkesin içinde olmak isteyeceği bir akşamda nöbet kulemin başındayım. Gözlerim, sevdiklerimin gözlerine hala değmemiş, sabaha kadar geçireceğim vakit içerisinde yalnız gecenin muhakemesini yapıyorum kendi kendime. Usul usul çiseleyen yağmurun hafifçe söğüt ağacına vuruşu bitince bende döneceğim makinanın bana dost olduğu sahneye. Ve yine başkalarının amaçlarını gerçekleştirmek için çalışacağım bana özgürlüğümü muştulayan güneşin doğuşuna dek.